Wij wonen met ons drietjes, Kneuzige ik, Manlief heeft fybro en artrose, en Zoon.
Zoon heeft pddnos, en ook hms. Voor nu...
De gemeente vind dat wij t werk met ons 3 maar moeten verdelen, dat man maar minder moet gaan werken, zoon maar meer moet gaan doen... En weet je....dat is op zich prima...we redden ons wel,met hulp van anderen, op 1 puntje na...
Ik heb geen rijbewijs. En al had ik die, dan is de auto 90% van de tijd met manlief mee.
Dat betekent dus, dat ik ALTIJD thuis ben, ik kan op dit moment niet alleen weg met mn rolstoel want zonder hoepelondersteuning red ik t niet...en een handbike kreeg ik niet.
Dat betekent dus:
Boodschappen doen, om de hoek...nope.
Naar de huisarts...800 meter....nope.
Fysio... nope.
Naar het zwembad....nope.
Bloedprikken....nope.
Ziekenhuisafspraken....nope...
10mingesprekken op school...nope...
Noodgeval op school... nope...
Even de stad in...forget it
Een dagje uit...nee
Naar de tandarts....dacht t niet
De markt op...nee...
Naar de handtherapeute...eh..nee.
Even mn hoofd leegmaken in t bos dat hier op 5 min vandaag ligt... dacht je?
Eigenlijk alles dat een normaal mens, alleen, en zelfstandig kan doen...kan ik niet...niet alleen.
Hoepelondersteuning zou al iets oplossen, maar een Handbike zou betekenen dat ik gewoon zelf, alleen, zonder hulp, zonder te moeten vragen, regelen,plannen....mijn leven kan leiden
Zonder mijn man constant te moeten lastig vallen over ELK klein dingetje, ik heb minimaal 4 afspraken per week... hij kan gewoon niet voor elk ding vrij nemen...
En nu...omdat mn rolstoel dus niet eens meer in de auto past, ben ik gedwongen om alles lopend te doen...van de week nog, 3dubbele pijnmedicatie, en nog lag ik huilend in bed... Het is dat ik een aardig netwerk heb van liefhebbende (net zo kneuzig als ik) vriendinnen die me kunnen lezen als een boek...maar anders was t echt niet goed gegaan :(
Geen opmerkingen:
Een reactie posten